1972 yılının bir ilkbahar sabahı baba tarafı Larnakalı anne tarafı Civisilli bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldim; daha hayata gözümüzü açmadan 1974’de Larnaka’dan şimdiki adı İskele olan Grivas’ın köyü Trikomo’ya göçmen olarak yerleştik. Hep kendimi Larnakalı olarak görürüm ama çocukluk hayatımın en güzel yılları şimdiki İskele’de geçti.

1974’den sonra İskele’ye aslen Larnakalıların yanında, bölgesinden ve başka yerlerden olanlar ve ayrıca 1975 yılında Türkiye’den göçmen olarak gelen vatandaşlarımız da yerleşti.  Karma bir yapı oluştu kısacası. Hep birlikte büyüdük , acılarımızı, sevinçlerimizi, hüzünlerimizi birlikte yaşadık. Gün geldi hep beraber İskele’de bulunan ve adını 20 Temmuz 1974’de Kıbrıs’ın Dargeçit bölgesinde uçağı düşerek Şehit olan Üsteğmen İlker Karter’den almış Şehit İlker Karter İlkokulun’a başladık arkadaşlarımla.

Okulumuzun çok disiplinli ve sert bir Müdürü vardı o zaman, rahmetli Kemal Göksan, Allah rahmet eylesin çok iyi bir Baş Öğretmendi. Çok iyi de öğretmenlerimiz vardı; birinci sınıftaki öğretmenim Nazire Akarsu idi. Bize okumayı, yazmayı ve en önemlisi hayatımızı ilk öğreten gerçek bir öğretmendi iyi sıhhatte olsun. Daha sonraki sınıflarımdaki Ayşe Hocamı, Derviş Ünlüer Hocamı, Yüksel Akarsu Hocamı, Erden Vasıf Musaoğluları Hocamı saygıyla anıyorum…

Çok güzel arkadaşlarla çok güzel günlerim geçti ilkokulumda, her köşesinde bir anımız var. Ayrıca çocuk yaşta yapısal olarak da çok emeğimiz geçti ilkokulumuza. Sağolsun Derviş Ünlüer hocamızın girişimleri ile bir basketbol takımı kurulması için bir girişim yapılmış ancak okulumuzun basket sahası olmadığı için zorluklar çekmiştik o zaman. Dönemin Okul Aile Birliği, okul öğretmenleri ve velilerin de maddi manevi desteği ile İskeleli inşaat ustalarımızın emekleri, öğrencilerin harç yoğurması ile ilk basketbol sahamızı el birliği ile yapmış, okulun da ilk Basketbol takımının üyesi olmuştuk .

Gel zaman git zaman ilkokul 6’ncı sınıfa gelmiş ayrılma zamanımız yavaş yavaş ilerlemişti; tüm öğretmenlerimizin emeği ile ilk kez yıllar sonra okulumuz bir “köy” ilkokulundan tam 8 öğrenciyi kolejlere sokma başarısını da yakalamıştı. Ayrı ayrı okullarda eğitimimizi devam ettirmeye başladık ama gönüllerimiz dostluklarımız hep o ilk günkü gibi sıcak ve samimi kaldı. Şimdi herkes farklı mesleklerde, farklı şehirlerde evli barklı hayatlarını devam ettiriyor.

Yıllar sonra güzel olan bir diğer unsur da ilkokulda her Allahın günü birlikte meşin yuvarlağın peşinde futbol oynadığımız sınıf arkadaşım Takım Kaptanı Ali Seyfettin’in ( Kaplan ) Okul Aile Birliği Başkanı olarak hala daha tıpkı geçmişteki gibi yine o hırslı ve azimli yapısı ile canımız gibi sevdiğimiz İlkokulumuza tüm zorluklara rağmen hizmet vermesidir herhalde. Benim hatırladığım kadarıyla hiçbir dönemde Okul Aile Birliği bu kadar okul altyapısı için maddi manevi destek vermemiştir Şehit İlker Karter İlkokulu’na. Ali gardaşıma her zaman olduğu gibi her nekadar şimdi farklı şehirlerde olsak da desteğim sonsuz olacaktır. Emeğin en yüce değer olduğu bu dönemde alın terini ve emeğini acımadan feda eden herkese ve Ali Dostuma kendi adıma sonsuz teşekkür etmek isterim.

Umut ederim Sevgili Ali Dostuma Okul Yönetimi ve Veliler hak ettiği desteği verir ve bu azimli uğraşının daha da iyi hizmetlere vesile olmasını dilerim. Bakanlık da öğretmen eksiklikleri konusunda daha hassas olur belki.

Bizler İskele’ye ara sıra da gelsek gönlümüz aslında hep çocukluğumuzun geçtiği bu şehirde. İskele’ye ve İskeleliye halkın yararı için yapılacak olacak olan her konuda biz başka şehirlerde olan arkadaşlarımızla daima destek olacağız.

Tüm İskelelilere selam ve sevgiler…