Ve sona doğru ,

Bir yazı için garip bir başlangıç gibi gelebilir ama bence garip değil.
Yaşadığımız hayatı düşünecek olursak , hayatımızın ne kadarının bize ait olduğunu , çok anlamsız gelmeyecek diye düşünüyorum.

Hayatımızın her an’ını fotomontajlı , sansürlü yaşıyoruz .

Hem de her an’ını, kendi yarattığımız bir direnç duvarı var etrafımızda tıpkı Berlin duvarı gibi (!)


Kendimizi ikiye bölüyoruz, tam ortadan , biri duvarın diğer yanında diğeri , diğer yanında

Bir yanımızda maskeli bir balo diğer yanımızda bizi avutmaya çalışan başka maskeli insanlar var .

O kadar eğleniyoruz ki hayat denilen bu büyük baloda bölünüp ,parçaladığımız ben’leri fark etmeden montajlıyoruz. Kimse görmesin üzüldüğümüzü,kimse bilmesin zorda olduğumuzu , kimse bilmesin ne hissettiğimizi sansürledikçe sansürledik hayatımızı , sansürlerimizi yalanlarla koyduk, adına gizlilik dedik utançlarımızın .

Yarım kaldık hep örülü duvarların içinde ,hem de kendi ördüğümüz duvarların gerisinde bir türlü tamamlayamadık sevgilerimizi bir yanımız hep eksik hep sansürlü . Her şeyimiz yarım kalıyor aşklarımız ,sevgilerimiz ve hatta umutlarımız .


Kurnazlık yaptığımızı zannederek küçük hesaplar yapıp kazandığımızı düşünüyoruz , bilemediğimiz ise kaybettiğimiz büyük şeyler (!)

Dost yada sevgili sandığımız maskeli süvariler duvarın diğer yanında maskeli baloda yaşamla olan danslarını sahte gülümsemelerle yapıyorlar . Duvarların içinde ki kendi özümüz - beni unutma - diyen haykırışlarla bizi beklerken biz sansürlediğimiz yaşamımızda kaybolup gidiyoruz


En kötü yalnızlıkları yaşıyoruz kalabalıkların içinde fotomontajlı yaşamak adına .

Hangi maskeyi takarsak takalım bir türlü kendimiz olamıyoruz.


Öğretilen korkular mutlu olmamızı engellerken gerçekten bizim korkularımız mı sorgulamıyoruz.

Gerçek ben olduğumuz zaman en büyük korkumuz belki de hayat denen bu maskeli baloda dans edecek kimseyi bulamama korkusudur. Oysa endişelenmemiz gereken tek şey budur.

Bu tehlikeyi göze almak gerek sansürleri kaldırmak , fotomontajları bırakıp, sahte ve kalabalıkta olmaktansa kendimiz gibi olmayı tercih edip gerçek pozumuzu veremezsek hayatta beklediğimiz mucizeler asla gerçekleşmeyecek . Kendin olmanın büyük zorlukları vardır biliyorum ve biliyorum ki kendin olmanın büyük kayıpları vardır.

Ama ne yapmayacağınızı değil , ne yapacağınızı öğretir.