Bugün diğer günlerden farklıyıdı.
Bir cenaze töreni vardı ki tören sahibi bu kez bizdik,yani ailem .
Teyzemin oğluydu Fikret Hoca ,yada Fikret abi !
Cenazelerden hep nefret etmişimdir, herkes mutsuzsuzdur çünkü,herkes ağlar ,herkes dili geçmiş zamanlarda konuşur,hıçkırıklargöklere çıkar işte bu yüzden nefret ediyorum cenazelerden .
Tanıdığım birçok insan vardı bugün Fikret abinin cenaze töreninde herbirine aklımda kaldığı kadarıyla teşekkür etmek istedim bu yazıda ,bizimkilerin birebir teşekkür etme şansı yok o nedenle ben bu yazıyla herbirine teşekkür etmeyi bir borç saydım ,önce sağlığında yüzünü bile görmeyen akrabalarıma teşekkür etmekle başlayım onlar ayrı çünkü (!)
Başbakanımız İrsen Küçük bey,Maliye Bakanımız Ersin Tatar bey,Cumhurbaşkanımızın eşi Meral Eroğlu, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanımız Şerife Ünverdi ,milletvekilimiz Zorlu Töre bey herbirnize ailem adına ve Fikret abim adına teşekkür ederim .
Gelelim diğerlerine basından arkadaşlarıma da çok teşekkür ederim utana sıkıla mecburen fotoğraf çekmek zornda kalmak kötü bir histir ama görev heryerde görevdir sizlere de orda olduğunuz için teşekürler ,basındaki büyüklerim Dilek Kırıcı ablam ve Hasan Hastürel abime bir de Sn.Ali Özmen Safa beye çok teşekkür ederim .
Ve fikret abim (LTB)belediye deki arkadaşları çok üzgünlerdi ,Lefkoşa Türk Belediyesi Başkanı Kadri Fellahoğlu da geldi cenazeye o da üzgündü usulca yaklaştılar annemin ve teyzemin yanına Başınız Sağolsun dediler titrek bir ses tonuyla ,onlar konuşamadılar ama ben hem Fikret abim hem de ailem adına geldiğiniz için teşekkür ederim .
Kıbrıs Gazetesine ise ayrıca teşekkürler bizim için acı da olsa ikinci sayfadan önem verip bu haberi yayınladıkları ve bizim ulaşamadıklarımıza ulaştıkları için .
İnsan üzgün olduğunu nasıl anlatır bilmem ama siz üzgün de olsanız size ihtiyacı olanların yanında olmak için güçlü olmak zorunda kalıyorsunuz,içinizden geçen ve söylemek istediklerinizi bazen ertelemenin nedeni de sanırım etrafımızdaki insanların koluna girerek yapıyoruz.
Bence bugün birçok kişi o cenaze töreninde günah çıkardı,kimileri’’ Keşke ‘’diye başlayan cümleler kurdu ,keşke yanında daha fazla olabilseydik ,keşke çocukluğunda sahip çıkabilseydik,keşke gitmeseydi ,keşke olmasaydı ,,,vs....
Kimileri daha geçenlerde diye başlayan cümleler kurdu,kimileri de kurtuldu ,ne çocuk olmuştu ne genç dedi.
Bazıları ağlarken ,bazıları da öylece baktı tıpkı benim gibi (!)
Söyleyecek sözüm yoktu elimden de annemin gözyaşlarını silmekten başka birey gelmiyordu o yüzden mi öyleyce durup bakıyordum yoksa ağlarım diye korkumdan mı ,bilmiyorum.
Bildiğim tek şey var hayatta olan dostlarımızı ,eşimizi,ailemizi,evlatlarımızı,sevdiklerimizi Keşke demeyeceğimiz şekilde uğurlayabilecek bir hayat yaşamamız ve yaşatmamız gerektiğidir.
Son sözlerimiz gidenlerin ardından keşke olmasın ....Her birimiz sessiz bir gemiye binip gidiyoruz yolcusu tek olan geldiğimizde biz ağlarken giderkende biz ağlatıyoruz ,,,ağladığımız ölüm değil aslında ağladığımız hayattayken arkasını dönüp baktığında orda olmayışımızdan.